Aleksandra Halicka. Baśń o karkonoskim Królu Motyli. Ilustracje — Monika Barabasz. Opis przyrodniczy – Dariusz Kuś. Wydawnictwo Ad Rem, 2026
„Jawa i baśń wcale się nie wykluczają”. / J. R. R. Tolkien

Czy zastanawiałeś się kiedyś, Drogi Czytelniku i Droga Czytelniczko, co dokładnie oznacza słowo baśń? W języku prasłowiańskim słowo to znaczy: gadanie, mowa, opowieść. W tym przypadku słowo to bardzo zręcznie oddaje rolę narratora, którego do literackiego życia powołała Aleksandra Halicka, autorka omawianej książki.

Narrator bowiem właśnie — gada — opowiada — zwracając się bezpośrednio do czytelnika; tym samym sprawia wrażenie bliskości pomiędzy opowiadającym a słuchaczem, przy okazji tworząc poczucie jakiejś większej wspólnoty. A taką właśnie rolę pośród wielu innych znaczeń odgrywały niegdyś baśnie.

Dawno, dawno temu, kiedy na górskich szczytach zazwyczaj przechadzał się samotny wiatr, nad karkonoską krainą czuwał Prawdziwy Król Karkonoszy, Niepylak Apollo. Kronikarze opisywali go jako mądrego, sprawiedliwego i miłującego swój lud władcę. Mieszkańcy Polany wiedli spokojne i radosne życie, zgodnie ze swoimi potrzebami związanymi z porą dnia i nocy. Jednakże któregoś dnia (a może nocy?) – Motyli Król zniknął bez wieści, a w górach pojawił się potężny Duch Gór, rozpoczynając swoje surowe rządy. Odtąd Mieszkańcy mogli poruszać się po Polanie tylko w czasie dnia, noc bowiem należała tylko do niego. Część zwierząt i innych żyjątek aktywnych po zmroku została zmuszona porzucić swoje zwyczaje z nocy na dzień – wyobrażacie to sobie? I choć mówi się, że do wszystkiego można przyzwyczaić się z czasem, to jednak w beztroską egzystencję Mieszkańców zakradł się niepokój, smutek i tęsknota, które przez całe dekady wpływały na życie, samopoczucie czy kształtowanie charakterów zamieszkującego to urokliwe miejsce istot…

Pewnego dnia (a właściwie wieczoru), kiedy ukochani synkowie państwa Sudeckich – Przytulii i Gnidosza, bracia Czosnki – Białek i Fiolek, nie wracają do domu przed zapadnięciem zmroku, zatroskani rodzice załamują ręce. Noc przecież należy do Ducha Gór, a z nim nie ma żartów…

Baśń literacka Aleksandry Halickiej to trzymająca w napięciu opowieść uszyta z wielu warstw, dotykająca uniwersalnych tematów, napisana lekkim, zgrabnym językiem. Poprzez język i sposób narracji autorka tchnęła w nią nutę ciepła i piękna, łącząc świat dziecięcej magii z głębią dojrzałej mądrości, dodając przy tym dla okrasy świat roślin i zwierząt karkonoskiej przyrody, które uczyniła bohaterami opowieści.

Piękne, przecudnie zwiewne, a zarazem intensywne akwarele Moniki Barabasz dodają jeszcze opowieści tej baśniowości.
Warstwę merytoryczną, dotyczącą świata roślin w rozdziale pt. Kim są bohaterowie baśni? Przygotował Dariusz Kuś, pracownik Karkonoskiego Parku Narodowego – dodając publikacji wartości edukacyjnej.

Nad całością czuwało Wydawnictwo Ad Rem, wydając tekst w przepięknej twardej okładce i zamieszczając karty rodem z baśni.
Miłej lektury!

„Ludzie opowiadają baśnie, aby wyjaśnić sobie to, czego nie są w stanie pojąć”. / Axie Oh
(gaj)