„Jeśli wybierasz się w podróż, niech będzie to podróż długa,
wędrowanie pozornie bez celu, błądzenie po omacku,
żebyś nie tylko oczami, ale także dotykiem poznał szorstkość ziemi
i abyś całą skórą zmierzył się ze światem”.
— Zbigniew Herbert

Drogi Czytelniku,
oto przed Tobą książka, która pozwala zajrzeć do świata Gór Olbrzymich i przenieść się do czasów, kiedy (można odnieść takie wrażenie) szczyty gór, przepływające nad nimi chmury, szorstkie, chłodne kamienie i przydrożny kurz wzbudzały więcej ciepłych uczuć i głębszego zachwytu niż w czasach obecnych.

W omawianej, trzeciej części Antologii, domykającej cykl, jej twórca i tłumacz, Marcin Wawrzyńczak, ponownie zabiera Czytelnika w niezapomnianą podróż po Górach Olbrzymich i okolicach, widzianych i przeżywanych oczyma ówczesnych podróżników. Autor czyni to z cudowną dbałością o kunszt językowy, zachowując również archaiczną polszczyznę.

Znajdziemy w prezentowanych tekstach ciekawe portrety miejsc, zróżnicowane pod względem stylistycznym — czasem zabawne, czasem sentymentalne, a nawet takie, które obudzą w czytającym jakiś rodzaj delikatnej czułości. Najbardziej dotknie ta czułość tych, w których istnienie gór i motyw osobistej wędrówki głęboko skrywają wspólne z nimi korzenie.

Prawdziwą perełką jest zamieszczenie w publikacji ogłoszeń drobnych z jeleniogórskiego tygodnika „Der Bote aus dem Riesengebirge” z lat 1812–1845.

Weź zatem książkę do ręki i zacznij czytać. Pięknie i niezwykle starannie wydana publikacja wymaga od Czytelnika cierpliwości, a od otaczającej przestrzeni – większego skupienia uwagi. Jednak kiedy już wyruszysz na tę literacką przygodę, z każdym kolejnym krokiem poczujesz, jak rozpędzony czas zwalnia, rozbiegane myśli ustępują budzącej się ciekawości, a bliska rzeczywistość, splatając się z historią opisywanych miejsc, zmienia sposób obserwacji tej wymyślnej „rozmowy” pomiędzy wiekami. Twe myśli i odczucia zaś – wędrując po opisywanych na kartach ścieżkach – mogą dotknąć owej delikatnej, a jakże głębokiej w doznaniu tajemnicy istnienia…

„To nie ty jesteś w górach. To góry są w tobie”.
— John Muir
(gaj)